Δισκοκριτική: Jay Z – 4:44 [2017]

0
733

Είναι δύσκολο να είσαι ο Jay Z. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Στην στραβή ελληνική “πραγματικότητα” ο Jay Z είναι “πουλημένος”. Για μένα, ο Hov απλά ξέρει να “πουλάει”. Είναι ο πιο πετυχημένος Rap καλλιτέχνης αυτή τη στιγμή, τουλάχιστον σε οικονομικά επίπεδα, χωρίς να ξεπουλάει την μουσική του. Και ναι, πιστεύω ότι αυτό ισχύει. Προσωπικά όντας κάποιος που δεν ακούει την μουσική του, τουλάχιστον σε επίπεδο ευχαρίστησης, το αναγνωρίζω αυτό. Ο Jay Ζ δεν είναι καραγκιόζης, και δεν γράφει για να πιάσει την μόδα. Και, 13 albums μετά ένα έχω καταλάβει. Κάνει μουσική. Ίσως όχι το Rap που θέλουμε, αλλά το Rap που του αξίζει.

Αν συνυπολογίσεις όλα αυτά που προείπα, θα πρέπει να αναρωτηθείς. Γιατί ραπάρει ακόμη ο Jay Z; Χωρίς πλάκα. Γιατί χρειάζεται να ραπάρει; Ίσως γιατί το έχει ανάγκη να εκφραστεί; Ίσως γιατί 9 μήνες περίμενε την Beyonce να γεννήσει και δεν είχε τι να κάνει; Το σίγουρο είναι ότι δεν το έκανε από ανάγκη για να πουλήσει. Δεν υπήρξε πρόμο, δεν υπήρξαν singles. Μόνο ένα υποτυπώδες teaser λίγο καιρό πριν.

Όπως έχω πει, δεν μ αρέσει να μπαίνω σε ανάλυση ενός ενός κομματιού, και μ αρέσει να κρίνω τα album σαν σύνολο. Από το μαχαίρωμα στον “Un” Riviera, στην προβολή του πλούτου του, στις απιστίες του, η ζωή του με την Beyoncè. Και από εκεί σε μια καθολική κριτική προς την νέα γενιά. Στα λεφτά τους, στο στυλ τους, στο πόσο ίδιοι είναι όλοι.

Ο Jay Z δίνει ένα album με δύο βασικές κατευθύνσεις. Αυτοκριτική και κριτική. Περνάει από τα στάδια της τραγωδίας, ύβρις – άτη – νέμεσις – τίσις. Από την μια θέλει να δείξει στους νέους πως να μην κάνουν τα λάθη του. Και από την άλλη, σαν να “επανιδρύει” τον εαυτό του σε όλα τα επίπεδα. Προσωπικό, καλλιτεχνικό. Από την αρχή μέχρι το τέλος δίνει μια γεύση τέλους του Jay Z. Από το “Kill Jay Z” μέχρι το “What’s a will?” που ανοίγει το “Legacy” δείχνει να θέλει να βάλει ένα τέλος.

Σε γενικές γραμμές ο δίσκος είναι χαλαρός. Δεν υπάρχουν bangers, δεν υπάρχουν εκπλήξεις. Τα feats είναι συγκεκριμένα και όχι πολύ “φανταχτερά” για να θαμπώσουν τον Hov. Με την πρώτη ακρόαση δεν θα πιάσεις και πολλά, και προσωπικά συνήθως γράφω τις κριτικές μου έχοντας ακούσει 2-3 φορές αυτό που πρέπει να κρίνω. Προτείνω να κάνετε το ίδιο.

Εν τέλει, ο δίσκος μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα προσωπικό γράμμα του Shawn Carter, προς τον Jay Z.

Τον δίσκο μπορούν να ακούσουν προς το παρόν, μόνο οι συνδρομητές του Tidal.

Comments

comments