Μηδενιστής – Μεγάλος Ήρωας 2 part 1

0
1653

Είναι εσκεμμένο το ότι το παρόν άρθρο βγαίνει δυο μέρες μετά την κυκλοφορία του δίσκου. Θα μπορούσε να είχε βγει άμεσα, αλλά θα ήθελα να είμαι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός, χωρίς να επηρεαστώ καθόλου από τα προσωπικά μου πιστεύω. Αν και, μιλάμε για δισκοκριτική, που εμπεριέχει προσωπική άποψη, θέλω να είναι όσο πιο κοντά στην πραγματικότητα γίνεται.

Πριν προχωρήσω στην ανάλυση, να πω ότι δεν θα μπω στην διαδικασία να συγκρίνω τον Μηδενιστή του mainstream με τον Μηδενιστή του underground. Προσωπικά δεν ασχολήθηκα ποτέ με το αν έβγαλε κομμάτια “εμπορικά” γιατί είχε μια επαγγελματική πρόταση, ή αν γούσταρε να κάνει ποπ κομμάτια για αγάπες και λουλούδια (και ζωγραφιές και σκύλους). Κρίνω το battle rap του σε σχέση με το παρελθόν του ως Battle rapper και κυρίως σε σχέση με την υπόλοιπη rap σκηνή (“εμπορική” ή “underground”). Οπότε αν κάποιος δεν μπορεί να δεχτεί αυτή τη σύμβαση, είναι άσκοπο να καθίσει να διαβάσει την κριτική.

Νέος δίσκος από Μηδενιστή, Μεγάλος Ήρωας 2. Ένας δίσκος που περιμέναμε καιρό (όχι όσο τον Δεύτερο Τόμο). Ο Μηδενιστής δείχνει εδώ και καιρό από την στιγμή που επέλεξε να αλλάξει το ύφος του, ότι “ψοφάει” για beef και diss. Γουστάρει την αναταραχή και το μάλωμα με άλλους MCs, ακόμη κι αν ήταν παλιά συνεργάτες. Ο Μεγάλος Ήρωας 2 είναι εδώ. Είναι εδώ, και δίνει στο περίπου αυτό που περιμέναμε.

Και λέω στο περίπου γιατί ο καιρός έχει περάσει, το νερό στο αυλάκι έχει φουσκώσει και έχει ξεραθεί, νέο νερό φαίνεται να γεμίζει το αυλάκι. Από τότε έχουν γίνει πόλεμοι, καταποντισμοί, αλλαγές στις κυβερνήσεις, κάναμε Ολυμπιακούς, πήραμε το Euro, μπήκαμε στο μνημόνιο, αλλάξαμε σχεδόν 2 γενιές στο rap στην Ελλάδα… και έρχεται ένας δίσκος από Μηδενιστή με συμμετοχές από Μάνι, Rio, Iratus, Solmeister, Χαρμάνη, και και… τα ξέρετε.  Αρκετά αταίριαστα ονόματα σε έναν δίσκο γεμάτο. Έναν δίσκο που λέγεται ότι είναι το πρώτο μέρος ενός συνόλου για τον Μεγάλο Ήρωα 2. Παρακάτω θα κάνω κάτι που δεν κάνω συχνά, αλλά θα παραθέσω τα αρνητικά και τα θετικά του δίσκου. Και πιστέψτε με, είχε πάρα πολλά αντικρουόμενα πράγματα αυτός ο δίσκος, ο οποίος όμως… θα μάθετε στο τέλος την γεύση που άφησε, τουλάχιστον σε μένα.

Στα θετικά του δίσκου: Η μεγάλη επιστροφή του Μεγάλου Ήρωα, σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα, αυτό που έκανε τον κόσμο να τον λατρέψει από το πρώτο του κουπλέ. Σίγουρα ένας από τους καλύτερους battle δίσκους των τελευταίων χρόνων, και αυτό περισσότερο γιατί δεν βγαίνουν πλέον και πολλοί… Γενικά δεν υπάρχει άλλος δίσκος με τόσο battle μαζεμένο σε τέτοιο επίπεδο. Επόμενο θετικό, ο ήχος. Δεν μπαίνει στο “τριπάκι” του τραπ, αλλά δεν μένει και στα παλιά. Ωραία εξέλιξη στον ήχο, παραγωγικά είναι άριστη η δουλειά και δένει τον δίσκο πολύ καλά σε όλο το μήκος του. Εν ολίγοις, ο Μεγάλος Ήρωας 2 είναι το battle rap, όπως έπρεπε να γίνεται εν έτει 2018. Τα scratch μεγάλο συν, οι περισσότεροι τα έχουν ξεχάσει, ωραία old school προσθήκη και δουλειά από DJ Mode. Οι συμμετοχές του είναι πολύ στοχευμένες και επιλεγμένες, και δείχνει ότι θέλει να δώσει τόπο στην νέα γενιά (ή ψάχνει συνενόχους στην νέα γενιά; ), δίνοντας βήμα και σε νέα ονόματα, λιγότερο γνωστά. Το καταπληκτικό σε αυτό είναι ότι ο Μήδε λειτουργεί ως μέντορας, μεταδίδοντας το στυλ του και επηρεάζοντας τους. Αν οι συμμετοχές είναι ίδιου επιπέδου ή και καλύτερες στο δεύτερο κομμάτι, θα λειτουργήσουν πολύ θετικά. Στιχουργικά δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω, και μιλάει έξω από τα δόντια, χωρίς αναστολές. Ωμός στίχος, αν και λίγο πολυφορεμένος (όχι μόνο) από τον Μήδε. Κατά τα άλλα όμως, είναι κάτι αρκετά “Μήδε” και αυτό περιμέναμε. Μηδενιστής και battle rap είναι, δεν περιμένουμε να ακούσουμε στίχους με νόημα ή να μας προβληματίσουν. Είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο. Ευτυχώς έχει αποτάξει το στυλ του να είναι αμερικανάκι, και μιλάει σωστά, αντίθετα με παλιότερες (άσχημες) προσπάθειες να το κάνει. Θα πρέπει να αναφέρουμε ξεχωριστά τις συμμετοχές των Charles Monroe και Maverick, οι οποίες ήταν και οι μεγάλες εκπλήξεις του δίσκου. Ειδικά ο Monroe έδωσε κάτι που χρειαζόταν στο κομμάτι “Χωρίς Φίλτρα”, το οποίο είναι και ένα από τα καλύτερα του δίσκου.

Στα αρνητικά του δίσκου: Για αρχή να πω ότι το μεγαλύτερο αρνητικό είναι η συνεχής αναβολή κυκλοφορίας εδώ και ΠΟΛΥ καιρό. Είναι κάτι που κάνουν οι περισσότεροι MCs στην Ελλάδα και είναι αρκετά εκνευριστικό. Επόμενο αρνητικό. Η εμφανής εμμονή με τον Υποχθόνιο είναι κάτι που κάνει τον δίσκο να μοιάζει σαν προσωπικό γράμμα προς έναν συγκεκριμένο… Σαν ένα hate letter προς τον Υποχθόνιο. Είναι καλό να το κάνεις σε 1, άντε 2 κομμάτια. Το να πιάνει το 80% της έκτασης ενός LP (το οποίο λες ότι είναι και το μισό), κάνει τους μη fan ακροατές να μην το εκτιμούν τόσο, και να καταντάει βαρετό. Επίσης, η προσθήκη 2 κομματιών που ήδη είχαν κυκλοφορήσει εδώ και χρόνια, ήταν κάτι που έδωσε μια αδιάφορη χροια στο τέλος του δίσκου. Τα κομμάτια, ή θα έπρεπε να μην είχαν κυκλοφορήσει ποτέ, ή θα έπρεπε να είναι λίγο πιο καλά στημένα μέσα στο album. Κάτι άλλο, όχι αρνητικό αλλά δεν μου κάθισε καλά στο αυτί, είναι οι συμμετοχές. Κανείς δεν μπόρεσε, εκτός από τον Χαρμάνη και τον High Fever, να σταθεί δίπλα στον Μήδε. Δεν μιλάμε για στίχους ή για Skill, αλλά για το ηχόχρωμα της φωνής. Μερικές συμμετοχές είναι σαν να έκλεψε κάποιος τα κουπλέ του Μηδενιστή και να τα κόλλησε με τα δικά του. Δεν ξέρω αν φταίει η παραγωγή των κομματιών, το χώσιμο ή κάτι άλλο, αλλά είναι αρκετά ασύνδετα. Α και ο NOE επίσης αξίζει ξεχωριστή μνεία αρνητικού σημείου λόγω απουσίας οποιασδήποτε ροής στο κουπλέ του.

All in all: Ένας αρκετά καλός δίσκος, που θέλω να ακούσω την συνέχεια του, ώστε να έχω μια σφαιρική άποψη. Πολλά κομμάτια έβαλαν ψηλά τον πήχη για την συνέχεια, η οποία αν είναι καλύτερη από το Part 1, θα μιλάμε για έναν από τους καλύτερους δίσκους του 2018.

Αγαπημένα κομμάτια: Μη το κάνουμε θέμα, Για την ομάδα, Χωρίς Φίλτρα, Στην Κόψη

Ακούστε το ολόκληρο από εδώ

Comments

comments