Και αν ο Mac Miller ήταν το μέλλον του Hip Hop;

0
510

‘Μία σύντομη κουβέντα για τον νέο δίσκο του Mac Miller, και την ανούσια πίεση που ασκούμε σαν κοινό’

 

Το μέλλον του Hip Hop

Όποτε η κουβέντα πηγαίνει στο μέλλον(στην μουσική ή γενικότερα), είμαστε όλοι, λίγο ή πολύ πρόθυμοι για προβλέψεις. Ειδικότερα στον χώρο της Hip-Hop, έναν χώρο που είναι από την φύση του ανοιχτός στον ερασιτέχνη και τον ονειροπόλο, είναι πολύ εύκολο να ταυτιστούμε με την πορεία ενός μουσικού, παραγωγού ή graffiti artist και να αρχίσουμε να ψαχνόμαστε

Στην Αμερική, κάποιοι μπορεί να βλέπουν τον Post Malone και άλλοι τον Kendrick Lamar . Εδώ στην Ελλάδα όπου η σκηνή είναι αισθητά μικρότερη, μας αρέσει να θεωρούμε κάθε ταλαντούχο δεκαεξάχρονο που μπορεί να πατήσει σε ένα beat ως το next big thing. Η φράση ‘είσαι το μέλλον’ υπάρχει στα σχόλια κάτω από τον πρώτο δίσκο σχεδόν κάθε πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη στην χώρα, λες και όλοι εμείς οι ‘αυθεντίες’ του Hip Hop μπορούμε να προβλέπουμε και την πορεία της μουσικής βιομηχανίας

Έχω δει κόσμο να μαλώνει για το αν σε μερικές δεκαετίες από τώρα, η   μουσική υστεροφημία του ΛΕΞ θα επισκιάζει αυτήν του Snik και του Sin Boy. Σαν να λέμε, δύο οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων να διαφωνούν για το ποιος θα έχει τα περισσότερα πρωταθλήματα μέχρι το 2030.   

Κρατήστε τα παραπάνω στο μυαλό κατά την διάρκεια αυτού του άρθρου, ακόμα και αν τώρα μοιάζουν εκτός θέματος.

Circles

Ο δίσκος του Mac Miller κυκλοφόρησε στις 17 Ιανουαρίου, δύο ημέρες πριν τα γενέθλιά του, όπου θα έκλεινε τα 28.

Πριν συνεχίσω, νομίζω θα ήταν καλό να μιλήσω έστω και λίγο για τον δίσκο, γιατί η αλήθεια είναι πως μου άρεσε αρκετά. Σε αντίθεση με άλλες μεταθανάτιες κυκλοφορίες άλλων rapper, το Circles φαίνεται να έχει μία συνοχή, να μην είναι μισοτελειωμένο. Δεν ήμουν πολύ μεγάλος fan του Mac Miller πριν πεθάνει, με την έννοια ότι σπάνια θα άκουγα κάτι δικό του στα ακουστικά μου, αλλά σίγουρα είχε πολλά κομμάτια τα οποία θεωρώ εξαιρετικό δείγμα της νέας γενιάς rapper.

Από εκεί και πέρα, είναι τουλάχιστον άδικο-αν όχι κατάπτυστο- το να κρίνει κάποιος έναν δίσκο ο οποίος δεν ολοκληρώθηκε, οπότε θα περιοριστώ σε αυτά. Το κατά πόσο βέβαια είναι ηθικό να κυκλοφορείς έναν δίσκο χωρίς την άδεια του δημιουργού του είναι επίσης ένα καλό θέμα συζήτησης, αλλά ας το αφήσουμε για κάποια άλλη στιγμή.  

Για τους ελάχιστους που δεν το γνωρίζουν, ο Mac Miller απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 2018, με το ιατροδικαστικό πόρισμα να δείχνει πως η αιτία θανάτου ήταν η υπερβολική δόση οποιοειδών και κοκαΐνης. Το ‘κύκνειο άσμα’ του καλλιτέχνη, ήρθε με την μορφή του τελευταίου του δίσκου, με όνομα Circles, που κυκλοφόρησε αυτόν τον Ιανουάριο

Τελικά μάθαμε τίποτα;

Το πρόβλημα με όλη αυτή την υπόθεση είναι ότι δεν είναι μεμονωμένη. Για την ακρίβεια, επαναλήφθηκε πριν από μερικούς μήνες, με τον Θάνατο του Juice WRLD. Και εκεί είχαμε έναν νεαρό rapper, ο οποίος φεύγει από την ζωή πολύ πριν προλάβει να κλείσει τα 30. Ακόμα και το παράδειγμα του XXXTentacion ή του Nipsey Hussle επιβεβαιώνουν ότι μάλλον έχουμε πρόβλημα με το ‘μέλλον του rap’.

Δεν υπάρχει λόγος να κρίνουμε αυτούς τους καλλιτέχνες αρνητικά, ούτε να χαρούμε που όσοι έβλεπαν κάτι σε αυτούς δεν θα επιβεβαιωθούν ποτέ. Απλά ελπίζω σαν σκηνή να μάθουμε από αυτούς τους  πρόωρους θανάτους, ότι ίσως η πίεση που υπάρχει στην μουσική βιομηχανία για την κατάκτηση του ‘μέλλοντος’ είναι κάτι ασύλληπτα ανούσιο, αν σκεφτούμε ότι καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς μπορούν να ‘σβήσουν’ μέσα σε μία μέρα.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν ρίχνω τον θάνατο του Mac ή του X στην πίεση, αν και όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι όσοι βρίσκονται στην σκηνή, αντιμετωπίζουν κάποια σενάρια τα όποια εμείς οι υπόλοιποι δεν φανταζόμαστε, και αυτό δεν επιδρά πάντα θετικά. Τελοσπάντων, αν πρέπει να κρατήσετε κάτι από αυτό το κείμενο, είναι ότι τα συνεχόμενα κοπλιμέντα σε έναν νέο καλλιτέχνη για το πόσο μεγάλη προοπτική έχει να κατακτήσει την σκηνή, κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Εδικά σε μία σκηνή όπου τα ποσοστά θνησιμότητας είναι πολλαπλάσια από ότι θα έπρεπε

Το γιατί αυτό συμβαίνει σε τόσο μεγάλο βαθμό σε αυτό το είδος μουσικής και όχι τόσο σε άλλα, χωράει αρκετή ανάλυση. Για τώρα, ας επικεντρωθούμε στο γεγονός ότι δεν θα μάθουμε ποτέ αν ο Mac Miller και ο Χ ήταν το μέλλον του Hip Hop, ή απλώς δύο εφήμεροι καλλιτέχνες που θα εξαφανιζόντουσαν από μόνοι τους σε 2-3 χρόνια. Πόσες φόρες πρέπει άραγε να δούμε το ίδιο σκηνικό να επαναλαμβάνεται πριν αρχίσουμε να αναθεωρούμε την στάση μας σαν κοινό;

Comments

comments